வெள்ளி, 21 ஏப்ரல், 2017

வேதம் புதிது

சத்யராஜ், சரிதா மற்றும் பலர் நடிப்பில் பாரதிராஜா இயக்கத்தில் வெளிவந்த படம் வேதம் புதிது. தமிழ் சினிமாவில் சமூக சீர்திருத்தத்தை பாரதிராஜாவைப் போல் எவரும் கூறியதில்லை. சாதி, பேத வேறுபாட்டிற்கு சாவுமணி அடிக்கவும், மனிதாபிமானமே உயர்ந்தது என்பதை நிலைநிறுத்தவும் முயற்சித்த படம் வேதம்புதிது.
ஊரின் பெரியவரான பாலுத்தேவர் ஒரு நாத்திகர். அவரது மகன் சங்கரபாண்டிக்கும், பிராமணரான நீலகண்டசாஸ்திரியின் மகள் வைதேகிக்கும் காதல். விசயம் தீவிரமாகும் வேளையில் தாயில்லாத தனது மகளை வேறு ஒருவனுக்கு இரண்டாம்தாரமாக கட்டிவைக்க அழைத்து செல்கிறார் நீலகண்ட சாஸ்திரி. இதை விரும்பாத வைதேகி நதியில் விழுந்து தற்கொலை செய்து கொண்டதைப் போன்ற மாயத்தோற்றத்தை உருவாக்கிவிட்டு தப்பிச் செல்கிறாள்.

வைதேகியின் மறைவுக்கு சங்கரபாண்டியே காரணம் என நினைக்கும் சாஸ்திரி சங்கரபாண்டியை தூற்றுகிறார். இருவருக்கும் இடையே நடக்கும் வாக்குவாதத்தில் பாறையில் இருந்து தவறி விழுந்து இருவரும் இறக்கின்றனர். பிறந்தபோதே தாயை இழந்து, பின் உடன் பிறந்தவளையும் இழந்து, தற்சமயம் தந்தையையும் இழந்த சாஸ்திரியின் மகன் சங்கரன் அனாதையாகிறான். அனாதையான குழந்தை சங்கரனை பிராமண சாதி உறவினர் எவருமே ஏற்றுக்கொள்ளாத போதும் பாலுத்தேவர் ஆதரவளிக்கிறார். பாலுத்தேவரால் குழந்தை சங்கரன் உலக நடைமுறையை கற்றுக்கொள்கிறான். சங்கரனால் பாலுத்தேவர் மென்மையானவராகிறார்.

இந்நிலையில் ஊரைவிட்டு ஓடிய வைதேகி வேறு ஒருவர் உதவியோடு உண்மையை அறிந்து பாலுத்தேவர் வீட்டிற்கு வருகிறாள். வைதேகி மீது ஆசைகொண்டு, நிராகரிக்கப்பட்டு, அவமானப்படுத்தப் பட்ட கிருஷ்ணய்யர் இதை அறிந்து கொள்கிறான். அவளைப் பழிவாங்கத் துடிக்கிறான். தானே ஊரில் நான்கு வீடுகளைக் கொழுத்திவிட்டு அது வைதேகியால் வந்த சாமிக்குத்தம் என்று சொல்லி வைதேகிக்கு எதிராக ஊரைத் தூண்டிவிடுகிறான். சங்கரனால் மென்மையானவராகிப் போன பாலுத்தேவர் நடக்கும் கலவரத்தில் கொல்லப்படுகிறார். சங்கரனோ தனது மத ஆச்சாரங்களையும், சாதியையும் துறந்து நாத்திகனாகிறான்.

படத்தில் எத்தனையோ விசயங்களை வசனமாக இல்லாமல் காட்சிப்படுத்தியே காண்பித்திருப்பார் இயக்குனர். காதலர்களைப் பிரிக்கும் நெருப்பாக இரண்டு சாதியினரும் செயல்படுவதாக பாடலின் நடுவிலும், தந்தையும் காதலனும் இறந்த விசயத்தை வைதேகி அறிந்து கொள்வதை புகைப்போக்கியின் புகையாகவும், பாலுத்தேவர் வாரிசு இறந்துபோவதை தண்ணீரில் மூழ்கும் செம்பாகவும், பாலுதேவருக்கு எதிராக ஊர் ஒன்று கூடுவதை தண்டோராவாகவும் காட்சிப்படுத்தியிருப்பது அழகு.
பள்ளிக்கூடம் கட்டவேண்டும் என்ற விசயத்தை சங்கரபாண்டி பஞ்சாயத்தைக் கூட்டி சொல்ல அது ஜாதிப் பிரச்சனையாகிறது. அக்காட்சியில் பிராமணர், தேவர், ஆசாரி, நாடார், செட்டியார், சேரி என்று சாதிபேதம் பாராமல் அனைவரையும் தாக்கியிருப்பார் இயக்குனர். இத்தனை துணிச்சல் தமிழ் சினிமாவில் எவரிடமும் இல்லை.

பாரதிராஜா படங்களில் பொதுவாக காதல் வாழத்துடிக்கும். சமூகம் அதைப் பிரிக்கத் துடிக்கும். அதுதான் யதார்த்தம். இந்தப் படத்திலும் அப்படித்தான். காதலனின் தாய் சாமிக்குப் படையல் செய்த பொங்கலை தற்செயலாக கோவிலுக்கு வந்த காதலிக்கும் அளிக்கிறாள்.

“அதை சாப்பிடாவிட்டால் சாமி கோபித்துக் கொள்ளும்” என்று காதலி சொல்ல, அவள் தம்பியான குழந்தை சங்கரனோ “அதை சாப்பிட்டால் அப்பா கோபித்துக் கொள்வார்” என்கிறான்.

வேறு வழியின்றி அதைக் கோவிலிலேயே விட்டுவிடும் காதலி தன் கையிலே ஒட்டியிருக்கும் இரண்டு பருக்கை பொங்கலை தம்பிக்குத் தெரியாமல் சாப்பிடுகிறாள்.

அன்போடு தரப்பட்ட பொங்கலை சாப்பிடச் சொல்கிறது காதல். அதைத் தடுக்கிறது அப்பாவின் ஆச்சாரம். அந்த இரண்டு பருக்கைகள் அவளுக்கு கிடைத்ததால், அதை அவள் சாப்பிட்டதால்தான் படம் பார்க்கும் காதலர்கள் கூட சந்தோஷப்பட்டிருப்பார்கள்.

இந்த நிலையைத்தான் “காதல் என்னை அழைக்குது, எங்கள் வேதம் என்னைத் தடுக்குது” என்று எழுதியிருப்பார் பாடலாசிரியர். மேலும் அவர் “சின்னக்கிளி இரண்டும் செய்துவிட்ட பாவமென்ன? அன்பைக் கொன்று விட்டு ஆச்சாரம் வாழ்வதென்ன?” என்றும் கேள்வி கேட்டிருப்பார்.
அனாதையான குழந்தை சங்கரனைப் பற்றி பிராமணர்கள் ஒன்று கூடி விவாதம் செய்யும் காட்சியும் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும். பிராமணர் அனைவரும் இருக்க இடையிடையே சங்கரனின் கேள்வி படிந்த முகத்தை மறைத்து மறைத்து காட்டியிருப்பார் இயக்குனர்.

ஆதரவு கிடைக்காமல் போன குழந்தை சங்கரனுக்கு, அவன் கற்ற வேதம் “பவதி பிக்ஷாம் தேஹி” என்று ஆதிசங்கரரைப் போல் பிச்சையெடுக்க மட்டுமே உதவுகிறது.

“கொடிது கொடிது வறுமை கொடிது” என்று பாடிய ஔவையார் கடைசியில் கூறுவாரே “அனைத்திலும் கொடிது அன்பிலாப்பெண்டிர் கையால் அமுதுண்ணல் தானே” என்று. அப்படி அன்பில்லாமல் ஒரு பிராமணன் வீட்டில் கொடுக்கப்பட்ட உணவை உண்ண மனமில்லாமல் வீசியெறிகிறான் குழந்தை சங்கரன்.

படத்தின் கதையில் முக்கிய பாத்திரங்களாக சாஸ்திரிகளும், பாலுத்தேவரும் வருகின்றனர். இருவருமே இருவேறு பாதையில் இறுகிப் போய்விட்டவர்கள். உறைந்து விட்டவர்கள்.
சாஸ்திரிகள் மெஞ்ஞானத்தில் மெருகேறி உலக வாழ்க்கையில் பற்றில்லாமல் இருக்கிறார். அவருக்கு வேதத்தை தவிர ஒன்றும் தெரியாது.

பாலுத்தேவர் விஞ்ஞானத்திலும், உலக வாழ்விலும் முழுக் கவனத்தையும் செலுத்தி மெஞ்ஞானத்தை பற்றி ஒன்றும் அறியாதவராக இருக்கிறார். ஆகையால்தான் “இவ்வளவு பெரிய வீடா இருக்கு இங்க ஒரு சாமி படம் கூட இல்லையே” என்று குழந்தை சங்கரன் கேள்வி கேட்கும் விதமாக வாழ்கிறார். “மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம்” என்பதன் பொருளை குழந்தையிடமிருந்து கற்றுக் கொள்கிறார்.

பாலுத்தேவர் மனிதாபிமானத்தை முன்னிறுத்துபவராக இருந்தாலும் ஒரு வகையில் வறட்டு நாத்திகவாதியாகவும் இருக்கிறார். “அன்பே சிவமென்றால் அவன் கையில் ஏன் சூலாயுதம்”, “நல்ல காரியத்துக்குப் போகும் போது நேரம் எல்லாம் பாக்காதீங்க”, எல்லா ஆடுகளும் மற்ற சாதி ஆடுகளோடு ஒண்ணா கலக்குதா?” என்பது போன்ற வசனங்கள் அதற்கு உதாரணம். மேலும் தனது மகன் வேதம் கற்றுக்கொள்வதை அறிந்ததும் எப்போதும் சாந்தமாக இருக்கும் பாலுத்தேவர் கடுமையாக கோபம் கொள்கிறார். அவர் நாத்திகத்தில் உறைந்துவிட்டவர்.

மனிதாபிமானத்தில் உறைந்து விட்ட பாலுத்தேவர் இரந்து கேட்கிறேன் என்ற பெயரில் சாஸ்திரிகள் செய்யும் ஆச்சாரப் பிச்சைக்கு தனது மகனின் காதலைத் தெரிந்தே பலிகொடுத்துவிடுகிறார். அவர் இதைத்தான் தானமாக கேட்க வருகிறார் என்று தெரிந்த உடன் அவரைப் போலவே நாசூக்காக அவரைக் கேட்கவிடாமல் தடுத்திருக்கலாம்.

அந்த வகையில் பாலுத்தேவர் மனைவி மிக எச்சரிக்கையாக செயல்படுகிறார். கடைசிக் காட்சியில் வைதேகி, தனது தம்பி சங்கரனை தன்னுடன் அனுப்புமாறு கேட்டு விடுவாளோ என்று சந்தேகிக்கும் பாலுத்தேவர் மனைவி அவளைக் கேட்கவிடாமல் தடுத்து விடுகிறாள்.

நீலகண்ட சாஸ்திரியும் சில விசயங்களில் முரண்படுகிறார். சங்கரபாண்டி தன்னிடம் வேதம் கற்றுக் கொள்ள வரும்போது பெருந்தன்மையோடு கற்றுத்தந்தவர், சிலை திருட்டு விவகாரத்தில் ஊரின் முன்பு பாலுத்தேவர் மன்னிப்பு கேட்ட பின்பும் அவரை மன்னிக்கவில்லை. இவர் ஆத்திகத்தில் உறைந்து விட்டவர்.
இருவரிடமிருந்தும் சிறப்புக்களைப் பெற்றுக்கொள்ளும் குழந்தை சங்கரனே மானுடத்தின் சிறந்த பிரதிநிதியாகிறான்.

ஊருக்கு வரும் பெரிய சாமியார் தன்னிடம் கேள்வி கேட்டு ஞானம் வழங்கிய குழந்தை சங்கரனுக்கு ஆசி வழங்க முற்படுகிறார். பிறகு அந்தத் தகுதி தனக்கில்லை என்பதை உணர்ந்து தன் கையை நிறுத்திக் கொள்கிறார்.

மேலும் அவன் “பாலு உங்க பேரு, தேவர்ங்கறது நீங்க படிச்சு வாங்கின பட்டமா” என்று கேள்வி கேட்கிறான். குழந்தை சங்கரனின் வரவால் மட்டுமே பாலுத்தேவர் பாலுவாகிறார்.

பாலுவிடம் வளர்வதால் குழந்தை சங்கரன் உலக யதார்த்தத்தை கற்றுக் கொள்கிறான். ஞானம் பிராமணன் வைத்திருக்கும் புத்தகத்தில் இல்லை, வாழ்வின் அனுபவத்தில் கிடைக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்கிறான். இருவருமே ஒருவகையில் பரிசுத்தமாகின்றனர்.

யதார்த்தத்தை உணரும் குழந்தை சங்கரன் தனக்கு ஆதரவளித்த பாலுவை அப்பா என்றழைத்து, தன் ஆச்சாரங்களைத் துறந்து புது மனிதனாகிறான். அவனைப் புதிய வேதம் ஓதுவிக்க வந்த புதுமனிதனாகக் காட்டி படத்தை முடித்திருப்பது சிறப்பு.

ஞாயிறு, 16 ஏப்ரல், 2017

மௌனராகம்

மோகன், கார்த்திக், ரேவதி நடிப்பில், மணிரத்னம் இயக்கத்தில் வெளியான படம் மௌனராகம். மிக அற்புதமான திரைப்படம்.

“பெண்ணைப் பிடிக்கவில்லை” என்று சொல்லவேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டே பெண் பார்க்கவந்த மோகன் “பெண்ணைப் பிடித்திருக்கிறது” என்று சொல்லி விடுகிறார். மணப்பெண்ணான ரேவதி கல்யாணத்தை தடுக்க எடுக்கும் முயற்சியில் தந்தைக்கு நெஞ்சுவலி வரவே ரேவதி கல்யாணத்திற்கு ஒத்துக் கொள்கிறார்.

மனம் விரும்பாதவனுடனான முதலிரவை அருவருப்பாக உணரும் மணப்பெண் “நான் தூங்கணும்” என பொய் சொல்கிறாள். மாப்பிள்ளையும் “அவ்வளவுதான, சரி தூங்கு.” என்று கூறி விடுகிறான்.

புதுப்பெண்ணுக்கு உரிய இயல்பான கூச்சம் என்றெண்ணி பொறுமை காக்கிறான் கணவன். ஆனால் கடைக்குக் கூட்டிப்போய் “உன்னை முதல் தடவை கடைக்கு கூட்டி வந்திருக்கிறேன். ஏதாவது கேள். நான் வாங்கித்தருகிறேன்” என கேட்கும் கணவனிடம், “எனக்கு உங்ககிட்ட இருந்து விவாகரத்து வேணும். அது இந்தக் கடையில கிடைக்குமா?” என்று கேட்கிறாள்.

அப்போதும் கணவனுக்கு கோபம் வரவில்லை. குழப்பம் வருகிறது. தன் மனைவிக்கு தன்னை பிடிக்கவில்லை என்று தெரிந்த பின்னும் அவளின் இதயத்தில் இடம்பிடிக்க முயற்சிக்கிறான்.

ஒரு கட்டத்தில் தன் மனதில் இருந்த முன்னாள் காதலனையும், அவன் விபத்தில் இறந்த சோகத்தையும் சொல்லி அழுகிறாள் மனைவி.

அப்போது அவள் விரும்பிக் கேட்ட விவாகரத்துப் பத்திரத்தையும், தான் விரும்பி வாங்கிவந்த கொலுசையும் அவளிடம் காண்பிக்க அவள் கொலுசை விடுத்து விவாகரத்து பத்திரத்தை தேர்வு செய்கிறாள். விவாகரத்து கிடைக்கும் வரை ஒரே வீட்டில் நண்பர்களாக இருவரும் தங்குகிறார்கள்.

அப்போதும் கணவனது புத்தி “அவளுக்கு உன்னைப் பிடிக்கவில்லை. அவளைத் தொந்தரவு செய்யாதே” என்று அறிவுரை கூறினாலும் இதயம் விட்டுவிட மறுக்கிறது. ஆனால் அவன் புத்தியின் வழியில்தான் செல்கிறான்.

மனைவியானவளோ, முதலில் அவனிடம் விவாகரத்துக் கேட்டவள் பிறகு போகப்போக தான் கேட்டது தவறு என்று உணர்கிறாள். ஆனாலும் பெண்மைக்கே உரிய நாணம் அவள் மனதில் உள்ள காதலை வெளிப்படுத்த தடைபோடுகிறது.

இறுதியில் மனைவியை விவாகரத்து செய்து வீட்டுக்கு அனுப்பிவிடும் போதும் கணவன் அமைதி காக்கிறான். ஏனெனில் அவனது வாயைப் பலமுறை மனைவி அடைத்திருக்கிறாள். கடைசியில் மனைவியே தனது காதலை வெளிப்படுத்துகிறாள். காதலர்கள் இணைந்து விட்டதை ரயில் தண்டவாளங்களைக் கொண்டு காட்சிப்படுத்தி படத்தை முடிக்கிறார் இயக்குனர்.

“பெண் ஆணை வார்த்தைகளால் தாக்கும்போது அது ஆணியைப் போல இறங்குகிறது. ஆனால் ஆண் பெண்ணை அதே வார்த்தையால் தாக்கும்போது அது கடப்பாறையை போல இறங்குகிறது” என்று சொன்னான் ஒரு கவிஞன்.

இந்த வார்த்தைகளின் பொருள் இப்படத்தில் பலமுறை காட்சியாகியுள்ளது. மனைவியின் பெற்றோர் வந்த சமயத்தில் கணவன் பேசும் வார்த்தைகள், அதன் பின்னரான உரையாடல், “நான் தொட்டா உனக்குதான் கம்பளிப் பூச்சி ஊறுகிற மாதிரி இருக்குமே”, “தாலி கட்டிட்டா மட்டும் போதுமா? அது வெறும் கயிறுனு நீதானே சொன்ன” என பல இடங்களில் அந்தக் கணவனது வார்த்தைகள் அவளைக் காயப்படுத்துகிறது. ஆனாலும் அவளால் அவனிடம் கோபப்படமுடியவில்லை. காரணம் அவள்தான்.

அடிபட்ட கணவனை மருத்துவமனையில் சேர்க்கும் சமயத்தில், இவள் பேசும் தமிழ் பஞ்சாப்காரனுக்கு புரியவில்லை. அவன் பேசுவது இவளுக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் தாலியைக் காட்டியவுடன் அனைத்தும் புரிந்து விடுகிறது.

“எனக்கு உங்க்கிட்ட இருந்து விவாகரத்து கிடைக்குமா?” என்று கேட்டவளை கிடைத்த கொஞ்ச நாட்களிலேயே “அது என் புருஷன், ப்ளீஸ் காப்பாத்துங்க.” என்று அடுத்தவர் முன்னிலையில் கெஞ்ச வைத்துவிடுகிறான் அந்தக் கணவன். இல்லை அந்தக் காதலன்.

நான் கல்லூரியில் படித்த நாட்களில் “நீங்கள் பார்த்த சினிமாவின் எந்தக் கதாபாத்திரத்தை போன்ற கணவன் உங்களுக்கு வேண்டும்” என்ற ஒரு கேள்வியை எனக்குத் தெரிந்த தோழிகளிடம் கேட்டபோது இந்தக் கணவன்தான் பலரது தேர்வாக இருந்தான். உண்மையில் இந்தக் கேள்வி பெண்களின் மனதை ஓரளவு அறிந்து கொள்ள எனக்கு உதவியாக இருந்த்து.

இப்போது வாரம் ஒருமுறை வெளியாகும் குப்பைகளைப் பார்ப்பதற்கு பதிலாக இம்மாதிரி பழைய படங்களை வாங்கிப் பார்க்கலாம்.

சனி, 25 மார்ச், 2017

போகன் ( கூடுவிட்டு கூடு பாய்ஞ்சான்)

சமீபத்தில் வெளிவந்த போகன் திரைப்படத்தில் போகத்தை மட்டுமே முதன்மையாக வைத்த ஒரு பாடல் இருக்கிறது. தற்போதைய படங்களில் இருக்கும் பாடல்கள் போலல்லாமல் இந்தப்பாடலின் வரிகள் தெளிவாக நம் காதில் விழுகிறது.

உலக விசயங்கள் அனைத்தின் மீதும் தீராத ஆசை கொண்டு அதை அடைய நினைப்பதற்கு பெயர் போகம் என்று கூறுவர். தீராத ஆசை என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். காம்ம் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். இந்தப் படத்தின் ஒரு நாயகன் (அரவிந்தசாமி) அப்படிப்பட்டவன் தான்.

அந்தக் கதாபாத்திரத்தையும் அவனது மனோநிலையையும் மட்டும் பிரதிபலிப்பதாக இருக்கிறது இந்தப்பாடல். அவனுக்கு காமத்தையும் சுகிப்பதையும் தவிர உலகில் வேறொன்றும் முக்கியமில்லை. அன்பையும், அறிவையும் கூட சாதாரணமாகக் கருதுகிறான்.

போகர் பழங்காலத்தில் வாழ்ந்த சித்தர். போகன் காமம் சுகிப்பவன். போகரின் கூடுவிட்டு கூடுபாயும் மந்திரத்தை பயன்படுத்தி பணத்தைக் கொள்ளையடித்து மிக உல்லாசவாழ்க்கை நடத்துபவன் கதைதான் இந்தப்படம். கதைக்கு சரியான பெயர்ப்பொருத்தம். படமும் பார்கக்க் கூடிய படம்தான். காமம் என்பது ஒன்றுமில்லை. காதல்தான் உலகில் எல்லாம் என்று எண்ணுபவராக நீங்கள் இருந்தால் படமும், பாடலும் உங்களுக்கு பிடிக்காமல் இருக்க வாய்ப்புள்ளது.

இதோ அந்தப்பாடல்....

காதல் என்பது நேரச்செலவு, காமம் ஒன்றே உண்மைத் துறவு
நேசம் பாசம் போலி உறவு, எல்லாம் கடந்து மண்ணில் உலவு
யாருடன் கழிந்தது இரவு என ஞாபகம் கொள்பவன் மூடன்
அணியும் நாற்றம் கொண்டே அவளின் பெயரைச் சொல்பவன் போகன்.

B O G A N Say Boga Boga Bogan

கூடுவிட்டு கூடு பாய்ஞ்சான், மேனிவிட்டு மேனி மேய்ஞ்சான்,
பின்னே போகன் எந்தன் நெஞ்சின்மேலே சாய்ஞ்சான்
பச்சை திராட்சை தூறல் மேலே, இச்சை மூட்டும் தீயோ கீழே,
என்னை நட்ட நடு மையத்திலே சேர்ந்தான்
மொத்த பூமியின் மோகத்து ஜோதி, அது போகன் தின்ற மீதி,
நேரினில் போகனைக் காண, அந்தக் காமனும் கொள்வான் பீதி,
விண்ணில் மண்ணில் எங்கெங்கும் போகன் வில்லா.

B O G A N Say Boga Boga Bogan (3 times)
காமம் Loaded Gun, நான் முத்தம் துப்பும் ட்ராகன்.

Listen Up.

அன்பும், அறிவும், பண்பும், கழுதையும், உதவிக்கென்றும் நிற்காது,
காதல் இல்லா ஊருக்குள்ளே தலைவலி மாத்திரை விற்காது.
வாங்கும் பொருளின் விலை பட்டை, திருப்பி பார்ப்பவன் மூடன்.
கண்ணில் காணும் பொருள் எல்லாம், தனதே என்பான் போகன்.

தனி ஒருவனுக்குள்ளே உள்ளே ஒரு பிரபஞ்சமே மறைந்திருக்குமா?
இவன் மனவெளி ரகசியம் அதை நாசா பேசாதா?
கிரகங்களைக் கைப்பந்தாட விரும்பிடுவானே. கருங்குளிகுள்ளே சென்று திரும்பிடுவானே.
புதுப்புது புதையலை திறந்திடுவனே. முழுவதும் ருசித்ததும் பறந்திடுவனே.
விண்ணில் மண்ணில் எங்கெங்கும் போகன் வில்லா..

B O G A N Say Boga Boga Bogan (3 times)
காமம் Loaded Gun, நான் முத்தம் துப்பும் ட்ராகன்.

Hit Me.

கூடுவிட்டு கூடு பாய்ஞ்சான், மேனிவிட்டு மேனி மேய்ஞ்சான்,
பின்னே போகன் என்மேல் சாய்ஞ்சான்
பச்சை திராட்சை தூறல் மேலே, இச்சை மூட்டும் தீயோ கீழே,
என்னை நட்ட நடு மையத்திலே சேர்ந்தான்

Oh Lovely

மொத்த பூமியின் மோகத்து ஜோதி, அது போகன் தின்ற மீதி, 
நேரினில் போகனைக் காண, அந்தக் காமனும் கொள்வான் பீதி,
விண்ணில் மண்ணில் எங்கெங்கும் போகன் வில்லா.

Say It Again.

B O G A N Say Boga Boga Bogan (3 times)
காமம் Loaded Gun, நான் முத்தம் துப்பும் ட்ராகன்.
வாழப்பிறந்தவன் போகன். எல்லாம் ஆளப்பிறந்தவன் போகன்.


செவ்வாய், 24 ஜனவரி, 2017

என் நெஞ்சார்ந்த நன்றி

எனது நெஞ்சத்தை போராட்டகளமாக தேர்ந்தெடுத்த மாணவர்களுக்கும் இளைஞர்களுக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றி.

எனது நெஞ்சத்தில் நடைபெற்ற அறப்போராட்டத்தில் பங்குபெற்ற ஐந்து மாதக்கைகுழந்தைக்கும் அவளுடைய தாய்க்கும் நன்றி.

கைகுழந்தைகளும், பெண்களும் கூட வருவார்களே என்று அவர்களுக்கு போர்வைகள் வாங்கிக் தந்த இயக்குனர் லாரன்ஸுக்கு நன்றி.

“நாங்கள் போலீஸ்காரர்கள் ஆனாலும் தமிழர்கள்தான்” என்று என்னை நோக்கி வந்து மாணவர்களோடு இணைந்திருந்த தமிழ் உணர்வுள்ள காவலர்களுக்கும் நன்றி.

பயத்தின் அடையாளமாக காவலர்களை பார்த்த இளைஞர்கள் கூட அவர்களுக்கு சாப்பாடும் தண்ணீரும் தந்ததற்கு நன்றி.

நாங்களும் இந்த நாட்டின் குடிமக்கள்தான் என்று போராட்டத்தில் அங்கங்கே இருந்த அரவாணிகளுக்கும் நன்றி.

மதத்தையும் சாதியையும் தூக்கி வீட்டில் போட்டுவிட்டு மாணவர்களுக்கு உணவளித்த இஸ்லாமிய சகோதரர்களுக்கும் நன்றி.

குளிர் தாங்காமல் மீனவர்களின் துடுப்புகளை எரித்து இளைஞர்கள் குளிர்காய்ந்த போதிலும், அதை தெரிந்தே அனுமதித்த மீனவர்களுக்கும் நன்றி.

ஏழு நாட்கள் இரவு பகல் பாராமல் நடந்தாலும் எந்த நிர்பயாக்களும் இங்கே உருவாகா விடாமல் கண்ணியம் காத்த எல்லா இளைஞர்களுக்கும் நன்றி.

போராட்டம் துவக்கமாக இருந்த சிம்பு, ஆதிக்கும் ஆதரவு அளித்த சமுத்திரக்கனி, லாரன்ஸ், மன்சூர், சேனாபதிக்கும் நன்றி.

“தமிழை அழிக்க நினைத்தாயோ” என்று அரசிடம் தனது பதக்கங்களையும், விருதுகளையும் திருப்பியளித்த சேலம் மாரியப்பன் மற்றும் பிற அனைவருக்கும் நன்றி.

இனி நான் உரக்க கூவுவேன், தமிழகத்தின் வீரம் செறிந்த இடம் கயத்தாறு தூக்குமேடை அல்ல, வேலூரின் கோட்டை அல்ல, வேலு நாச்சியார் பூமியல்ல, மருது சகோதரரின் மண்ணும் அல்ல, பூலித்தேவன் மண்ணும் அல்ல, அது சென்னை மெரினா என்று

எனது பூமியைப் பாருங்கள். இனமானம் காக்க கத்தியின்றி, ரத்தமின்றி பெண்களும், முதியவர்களும், குழந்தைகளும் செய்த யுத்தக்கதை கேளுங்கள். என் மண்ணெடுத்து நெற்றியில் பூசுங்கள். அதை அடுத்த பரம்பரைக்கு கூறுங்கள்.

அன்று ஒரு வாஞ்சிநாதன் செங்கோட்டையில் இருந்தான். ஒரு தீரன் சின்னமலை கோவையில் இருந்தான். இன்று எண்ணற்ற வாஞ்சிநாதன்கள், தீரன் சின்னமலைகள் சென்னை மெரினாவில் உருவாயினர்.

நான் நெஞ்சம் நிமிர்த்தி கூறுவேன். தொடையில் தட்டி கூவுவேன். “எனது மகன் முதுகிலே அம்பு பட்டு இறந்தால் அவனுக்கு தாய்ப்பால் கொடுத்த இந்த முலை அறுத்தெறிவேன்” என்ற புறநானூற்று தமிழ்த்தாயின் வீரம் இன்றும் இருக்கிறதடா. எனது உப்பின் வீரியம் வீண்போகவில்லையடா உலக மானிடமே என்று................

இப்படிக்கு

வங்காள விரிகுடா

புதன், 4 ஜனவரி, 2017

அக்னி நட்சத்திரம்

மணிரத்னம் இயக்கத்தில் விஜயகுமார், பிரபு, கார்த்திக், அமலா, நிரோஷா மற்றும் பலர் நடித்த ஒரு சூப்பர் ஹிட் திரைப்படம் அக்னி நட்சத்திரம். பலதிருப்பங்கள் வைத்து மஹாபாரதம் போல சொல்ல முடியாத கதை என்றாலும் அதை மணிரத்னம் எடுத்திருக்கும் விதம்தான் அதன் சிறப்பு.
கே.ஆர்.விஸ்வநாத்திற்கு (விஜயகுமார்) இரண்டு மனைவியர். மூத்த மனைவியின் மகன் கௌதம் (பிரபு). இளைய மனைவிக்கு ஒரு மகன் அசோக் (கார்த்திக்) மற்றுமொரு தங்கை. இரண்டாவது மனைவியின் வீட்டிற்கு வரும் வேளையிலெல்லாம் விஸ்வநாத் நன்றாக குடிக்கிறார்.

இவர்கள்தான் குடிக்க அனுமதித்து அவரது உடலை கெடுத்து விடுகிறார்கள் என்று முதல் மனைவிக்கு கோபம். முதல் மனைவியும், விஸ்வநாத்தின் தாயாரும் இரண்டாம் மனைவியையும் அவளது பிள்ளைகளையும் மதிப்பதில்லை. அவர்களின்ன் வாசம் படுவதையே அருவறுப்பாக எண்ணுகின்றனர்.

கௌதம் படித்து உயர் போலிஸ் அதிகாரியாகிறான். அசோக் ஊருக்குள் வேலை தேடி அலைகிறான். ஆனால் இருவருமே ஒருவரையொருவர் முறைத்துக் கொண்டே திரிகிறார்கள்.

கடைசியில் சமுதாயத்தின் முக்கிய பிரமுகரான ஒரு சமூக விரோதியால் விஸ்வநாத்தின் உயிருக்கு ஆபத்து வர கௌதம், அசோக் இருவரும் இணைந்து அதை எப்படி தங்கள் வழியில் கையாளுகிறார்கள் என்பது உச்சகட்டம்.

படத்தின் கதையை விட கதாமாந்தரின் உணர்வுகளே கதையை நகர்த்துகிறது. இரு மனைவிகளுமே கணவன் மீது பேரன்பு கொண்டவர்கள்தான். விஸ்வநாத்தும் இரு குடும்பத்தையும் அவர்களது பிள்ளைகளையும் சமமாகப் பாவிப்பவரே. ஆனால் சமுதாயம் கொடுக்கும் அழுத்தத்தால் இளைய தலைமுறை கொம்பில் மண்ணை குத்திக்கொண்டு நிற்கிறது.

ஒரு மனிதன் தன்னை, தனது நலனை மட்டும் கருத்தில் கொண்டு இரண்டு மனைவியை தேடும் பொழுது அது எவ்வாறு குடும்பத்தில் உறவுச்சிக்கல்களையும் உணர்வுச் சிக்கல்களையும் கொண்டுவருகிறது என்பது அழகாக காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

மணிரத்னம் மனிதர்களின் மன உணர்வுகளை மிக அழகாக படம் பிடித்துக் காட்டுபவர். உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த நடிப்பும், முகபாவனையுமே முக்கியம். அங்கே வார்த்தைகள் சக்தியற்றவை. ஆகையால் தானோ என்னவோ மணிரத்னம் படங்களின் கதாபாத்திரங்கள் நீளமாக பேசமாட்டார்கள்.

சோதனைக்காக கேட்கப்படும் மேலதிகாரியின் கேள்விகள், காதலியின் வெகுளித்தனமான கிண்டல் தொனிக்கும் சீண்டல்கள், காதலிக்கும் அப்பா, “உங்கப்பாவை மாதிரி நீயும் இரண்டாவதாக ஒரு பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன்னு என்ன நிச்சயம்?” என்று கேட்கும் கேள்விகள் என்று ஒருபுறம் சமுதாயத்தால் கௌதம் மனது ரணமாகிறது.

தனது தாயை தவறானவளாக முதல் மனைவி வீட்டார் கருதுவதாலும், வேலைக்கு இண்டர்வியூ போன இடத்தில் கூட தனது குடும்பம் வேறு கண்ணோட்டத்தில் பேசப்படுவதை பொறுக்காமலும் மறுபுறம் அசோக் மனது ரணமாகிறது.

படத்தின் முதலிலிருந்து முக்கால்வாசி வரை இவர்கள் குடும்பம் எப்படி ஒன்றிணையப் போகிறது? என்று பார்வையாளனை எண்ண வைத்து கடைசியில் அசோக்கின் தங்கையைக் கொண்டு கௌதமை “அண்ணா” என்றழைக்கும் இடத்தில் பார்வையாளனுக்கு நம்பிக்கை தருகிறார் கதைசொல்லி.

இரண்டாவது மனைவியின் மகனான அசோக்கின் காதலியின் (நிரோஷா) அம்மாவுக்கு இரண்டு கல்யாணம். அவள் ஓரிடத்தில், “என் கஷ்டம் உனக்கும் உண்டுன்னு ஏன் நீ எனக்கு சொல்லல? உனக்கு என்னைப் பிடிக்கலையா? எனக்கு உன்னைப் பிடிச்சிருக்கு.” என்று கூறிச்செல்கிறாள்.
சமுதாயம் எப்போதும் பெரும்பான்மையை மையமாக வைத்து இயங்குகிறது. அதில் சிறுபான்மை கஷ்டப்படுகிறது. அது சாதிவாரிச் சிறுபான்மையாக இருந்தாலும் சரி, கொள்கை அளவிலான சிறுபான்மையாக இருந்தாலும் சரி. எல்லாம் ஒன்றுதான்.

ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்று பெரும்பான்மையினர் வாழும் சமூகத்தில் சமுதாய முறைமையிலிருந்து விலகிச்செல்லும் ஒருவனை, அவனது குடும்பத்தை எப்படியெல்லாம் இந்தச் சமுதாயம் கஷ்டப்படுத்துகிறது என்பது படத்தில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. கௌதம், அசோக் என்ற இருவரது கஷ்டங்களுமே சமுதாயத்திலிருந்து உருவானவையே. பணக்கஷ்டமோ, இருப்பிடத்திற்கு கஷ்டமோ அங்கே உருவாகவில்லை.

ஆனால் சமுதாயத்தால் வரும் கஷ்டங்கள் அனைத்தையும் தனி மனிதர்கள் முயற்சி செய்யும் போது அழிந்துவிடக்கூடையவை. சமுதாயம் என்னதான் முயன்றாலும் பாசத்தையும் நேசத்தையும் அழித்துவிட முடியாது என்பதையும் படம் கூறுகிறது.

விஸ்வநாத் மருத்துவனையில் சிகிச்சைபெறும் போது, “கோயிலுக்கு போய்ட்டு வந்தேன். இந்தக் குங்குமத்தை அப்பாவுக்கு வச்சு விடுவீங்களா?” என்று கேட்கும் போது இரண்டாம் மனைவியின் பிள்ளைகளும் தனது கணவனைக் காப்பதற்காகவே உள்ளனர் என்பதை முதல் மனைவி புரிந்து கொண்டு, “நீயே வந்து வச்சு விடுமா” என்கிறாள். படத்தில் இந்த இடம் ஒரு கவிதை. இது போலவே மற்றவர் உணர்வுகளை மதிக்கும் குணமும், அவர்களின் வார்த்தைகளை காதுகொடுத்துக் கேட்கும் பக்குவமும் இருந்தால் குடும்பங்களில் குழப்பமேது?

படத்தில் மற்றுமொரு கவிதையான காட்சி. அசோக் கீழ்படிக்கட்டில் உட்கார்ந்திருக்க, கௌதம் மேலிருந்து கீழே இறங்கும்போது மேல்படிக்கட்டில் இருந்து தங்கை “அண்ணா” என்று கூப்பிட்டதும் இருவருமே திரும்பிப் பார்க்கிறார்கள். அவள் யாரைக்கூப்பிட்டாள்? என்று பார்வையாளனுக்கே புரிவதில்லை. இங்கே இயக்குனர் தனது படைப்பின் வழியாக பார்வையாளனை தோற்கடித்துவிடுகிறார்.

பொதுவாகத் தமிழ்படங்களில் எதிர்மறையாக இயங்கும் கதாபாத்திரம் சாகடிக்கப்படும் அல்லது அது தனது சுயத்தன்மையை, வீரியத்தை இழந்து நல்லவனாக மாறி பத்துபக்கத்திற்கு வசனம் பேசும். ஆனால் இப்படத்தில் போலீஸாக வரும் கௌதம், ரவுடியைப்போல வரும் அசோக் இருவருமே தனது சுயத்தன்மையும், வீரியமும் கொஞ்சமும் குறையாமல் கடைசிவரை அப்படியே இருக்கிறார்கள்.

தனது தந்தையை கொலை செய்ய முயன்றவனை கௌதம் போலிஸாகச் சென்று எச்சரிக்கிறார். அசோக் ரவுடியாகவே மாறி எச்சரிக்கிறார். தந்தையை காப்பாற்றும் வேளையில் கௌதம் மருந்துப் பாட்டிலை எடுக்க ஓடுகிறார். அசோக் எதிரிகளை நோக்கி சுடுகிறார். இருவருமே தனது தனித்தன்மையை கொஞ்சமும் இழக்கவில்லை.

பிறமொழிகளில் பல்வேறு விருதுகளைப் பெறும் படங்களில் பொதுவான ஒரு அம்சம் இருக்கும். திரைக்கதை ஒருபோதும் மையக்கதையை விட்டு விலகிச்செல்லாது. ஆனால் மணிரத்னம் கூட இந்தப்படத்தில் கதையோடு ஒட்டாத ஜனகராஜ், வி.கே.ராமசாமி வரும் நகைச்சுவை காட்சிகளை வலிந்து திணித்திருக்கிறார்.

அது இந்தப்படத்தின் குறை என்று சொல்லலாம். அதுவும் பார்வையாளனால் உருவாகின்ற குறை அது. படத்தின் காட்சிகளுக்கு இடையில் கவுண்டமணி, செந்தில் நகைச்சுவையை பார்த்து பழகிய அன்றைய ரசிகனை திருப்திப் படுத்துவதற்காக அவர் அதை இணைத்திருக்கலாம்.

ஆண்டுகள் பல ஆனாலும் இன்னும் இளமையாகவே இருக்கும் படம். இன்றைய தலைமுறை அவசியம் பார்க்கவேண்டிய படம்.

சனி, 24 டிசம்பர், 2016

தங்கல்

ஆமீர்கான் நடிப்பில் தமிழ், இந்தியில் வெளிவந்துள்ள ஒரு சுயசரிதை படம் “தங்கல் (யுத்தம்)”. ஆமீர்கான் படம் என்றாலே பொதுவாக மிக வலுவான கதை இருக்கும். அப்படித்தான் இதுவும்.

கதை: தேசிய அளவிலான மல்யுத்த வீரர் மகாவீர் சிங்கால் சர்வதேச போட்டிகளுக்கு செல்ல முடியவில்லை. அவருக்கு இந்திய விளையாட்டு வாரியமும் உதவி செய்யவில்லை. தனது தேசத்திற்கு தங்கப் பதக்கம் வாங்கித்தர வேண்டும் என்ற கனவு இதனால் உடைந்து போகிறது.

தான் வாங்காத பதக்கத்தை தனது மகன் வாங்க வேண்டும் என்று எண்ணுகிறார். ஆனால் கடவுள் அவருக்கு வரிசையாக நான்கு பெண் குழந்தைகளை மட்டுமே பரிசளிக்கிறார். சரி இருக்கட்டும், என்று தனது கனவை இரும்புப் பெட்டிக்குள் மூட்டை கட்டி வைத்து விடுகிறார்.

ஒரு நாள் தங்களை திட்டியதற்காக பக்கத்து வீட்டிலுள்ள இரண்டு பையன்களை இவரது மூத்த பெண்கள் (கீதா, பபிதா) இருவரும் அடித்து நொறுக்கி விடுகிறார்கள். இதைக் கண்ட மகாவீர் சிங், மல்யுத்தம் இவர்கள் ரத்ததிலேயே ஊறி இருக்கிறது என்று எண்ணி அவரக்ளுக்கு மல்யுத்தம் பயிற்றுவிக்கிறார்.

இதை வெறுக்கும் அந்த பெண்கள் இருவரும் இவரிடமிருந்து எப்படியாவது தப்பிக்க பலவாறு முயற்சி செய்கிறார்கள். எதுவும் பலனளிப்பதில்லை. வேறு விசயங்களில் கவனம் சென்றால் மல்யுத்தம் பயில முடியாது என்று அவர்களின் முடியைக் கூட கத்தரித்து விடுகிறார். இந்தச் செயலால் அப்பாவின் செயல்களை மட்டும் வெறுத்த பெண்கள் அதன் பின்னர் அப்பாவையே வெறுக்கிறார்கள்.

இதற்கிடையில் நண்பியின் வீட்டு சுபநிகழ்ச்சியில் சென்று நடனமாடிக் கொண்டு இருக்கும்போது அதையறிந்து அங்கு வந்த அப்பா அங்கேயே தனது கோபத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். ஆனால் அந்த நண்பி கூறிய அறிவுரையின் பேரில் இவர்கள் இருவரும் தனது தந்தையின் அக்கறையை புரிந்து கொள்கின்றனர். தந்தையுடன் ஒத்துழைக்கின்றனர்.

பின்பு பயிற்சி போதவில்லை என்று கூறி தனது அண்ணன் மகனுடன் பயிற்றுவிக்கிறார். வேறு சில ஆண் போட்டியாளர்களுடனும் பயிற்றுவிக்கிறார். ஒரு வழியாக கீதா தேசிய அளவிலான சாம்பியன் ஆகிவிடுகிறார். மேலும் பயிற்சிக்காக தேசிய விளையாட்டு பயிற்சிப்பள்ளிக்க்கு சென்று விடுகிறார்.

அங்கே கீதாவின் பயிற்சியாளர் சொல்லித்தரும் வேறு சில முறைகளால் கீதாவின் திறமை குறைகிறது. உடன் சேர்ந்த நண்பியால் அவளுடைய போக்கும் மாறிவிடுகிறது. இடையில் வீட்டுக்கு வரும்போது இதை அப்பா கண்டிக்கிறார். ஆனால் அவள் கேட்பதில்லை.

அதன் பின்னர் சர்வதேச அளவிலான போட்டிகளில் தொடர்ந்து கீதா தோற்கிறார். தேசிய அளவிலான போட்டிகளில் தொடர்ந்து பபிதா ஜெயிக்கிறார். தேசிய பயிற்சிபள்ளிக்கும் வருகிறார். கடைசியில் கீதா இனி சர்வதேச அளவிலான போட்டிகளில் விளையாடுவது சங்கடம் என்ற நிலையில் பபிதா “உன் மேல எந்த தப்பும் இல்லை, நீ பயன்படுத்துற டெக்னிக்ஸ் தான் தப்பு” என்று அறிவுரை கூறி மீண்டும் தனது தந்தையுடன் கீதாவை பேச வைக்கிறார். மகாவீர் சிங் மீண்டும் தனது மகளுக்கு குருவாகிறார். பின் அவருடைய வழிகாட்டுதலின் பேரில் கீதா காமென்வெல்த் போட்டியில் விளையாடி இந்தியாவுக்கு தங்கப்பதக்கம் வாங்கித்தருகிறார். இந்தியாவின் தேசிய கீதம் அரங்கத்தில் இசைக்கப்படுகிறது. அதைக்கேட்டு வெற்றி கீதாவின் பயிற்சியாளர் செய்த சூழ்ச்சியால் அறையினுள் அடைபட்டுக் கிடக்கும் மகாவீர் சிங் பூரிப்பு அடைவதுடன் படம் முடிவடைகிறது.

ஹரியானா மாநிலத்தின் மகாவீர் சிங் என்ற மல்யுத்த வீர்ர் தனது இரு மகள்கள் கீதா, பபிதாவை எவ்வாறு சர்வதேச வீர்ராக உயர்த்தினார் என்ற கதையை மிகச்சிறந்த சினிமாவாக ஆக்கி இருக்கிறார் இயக்குனர். “ஒரு விளையாட்டு வீரன் தனது நாட்டுக்காக பதக்கம் வாங்கித்தர வேண்டும் என்று நினைக்கிறான், ஆனால் அந்த நாடு அவனுக்காக எதுவுமே செய்யவில்லை என்றால் அவன் என்ன செய்வான்?”, “நம்ம பொண்ணுங்க பசங்கள விட கம்மினு நெனைச்சியா?”, “நீ நாளைக்கு செய்ய வேண்டிய மல்யுத்தம் நம்ம நாட்டு பொண்ணுங்களுக்காக, அவங்களோட வளர்ச்சிக்காக” என்று வசனங்கள் அனைத்தும் அருமை.

முதலில் ஒரு உள்ளூர் போட்டியில் ஒரு ஆணுடன் போட்டியிட்டு தோல்வி அடையும் கீதா ரூபாய் ஐம்பது பரிசாக பெறுகிறார். ஆனால் வெற்றி பெற்ற அந்த ஆண் ரூபாய் இருபது மட்டுமே பரிசாகப் பெறுகிறான். இங்கே வெற்றி எங்கே என்று தெளிவாக காட்டப்படுகிறது.

தான் தோல்வி அடைந்தோம் என்று எண்ணும் கீதாவால் அன்று இரவு சரியாகத் தூங்க முடியவில்லை. அன்று அவளுடைய கவனம் மல்யுத்தத்தில் இருக்கிறது. ஆனால் பின்னாளில் ஒர் சர்வதேசப் போட்டியில் தோல்வி அடைந்தும் எந்த வருத்தமும் இல்லாமல் இருக்கும் கீதாவைப் பார்க்கும் பபிதா அவளைக் கண்டிக்கிறாள். அப்போது கீதாவின் கவனம் மல்யுத்தத்தைவிட மேக்கப் செய்வதில் அதிகம் இருக்கிறது. அது அவளுக்குத் தோல்வியை மட்டுமே பெற்றுத்தருகிறது.

படத்தின் சில இடங்கள் தமிழில் வந்த “இறுதிச்சுற்று” படம் போல இருக்கிறது. ஆனால் அந்தப்படத்தை போல இதிலே விளையாட்டு அரசியல் அதிகமாக இல்லை. அப்பாவாகவும், கண்டிப்பான குருவாகவும் ஆமீர்கானின் நடிப்பு அருமை.

கவனம் சிதறக்கூடாது என்பதற்காக முதலில் கீதா, பபிதா இருவரின் முடியை இவர் வெட்டி விடுகிறார். இடையில் தோழியால் முடி வளர்த்து பாதை மாறிய கீதா தொடர்ந்து தோல்விகளையே பெறுகிறார். கடைசியில் நிதர்சனத்தை புரிந்து கொண்டு அவரே தனது முடியை கத்தரிக்கிறார். முடிக்கும் வெற்றிக்கும் சம்பந்தமில்லை. ஆனால் ஒன்றை கற்க வேண்டுமானால் ஒரு சீடனுடைய மனம் அழகிலும், ஆடம்பரத்திலும் கவனம் செலுத்தக்கூடாது என்பதை படம் மிகத்துல்லியமாக எடுத்துக் கூறுகிறது.

கால் இறுதியிலும், அரை இறுதியிலும் தனக்கு வழிகாட்டிய அப்பா இறுதிப்போட்டியில் தன்னுடன் இல்லையே என்று எண்ணும் கீதாவுக்கு “ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் உன்னைக் காப்பாற்ற உங்கப்பன் வரமாட்டான், நீயே தான் உன்னைக் காப்பாற்றிக்கணும்” என்று அப்பா கூறிய அறிவுரைகள் நினைவுக்கு வரும் காட்சியும் மிக நன்று.

படத்தில் காமெடி, சண்டைக்காட்சிகள், பாடல்கள் போன்ற மசாலா அம்சங்கள் எதுவும் இல்லை. ஆனால் படம் சிறப்பாக இருக்கிறது. படத்தின் இறுதியில் மகாவீர் சிங்கின் பற்றியும், கீதா, பபிதா வென்ற போட்டிகள் குறித்தும் சொல்லி இருக்கிறார்கள். கண்டிப்பாக தவற விடகூடாத படம். முடிந்தால் பல முறையும் பாருங்கள்.